เรย์ ดาลิโอ ผู้ร่วมก่อตั้งบริดจ์วอเตอร์: ความคิดเชิงลึกต่อผลการเลือกตั้งกลางเทอมสหรัฐฯ

ผู้เขียนต้นฉบับ: เรย์ ดาลิโอ (ผู้ร่วมก่อตั้งกองทุนบริดจ์วอเตอร์)

เรียบเรียงต้นฉบับ: Deep Tide TechFlow

บทนำ: ต่อการเปลี่ยนแปลงอำนาจในสองสภาจากการเลือกตั้งกลางเทอมที่สหรัฐฯ จับตามองอย่างใกล้ชิด เรย์ ดาลิโอ ผู้ร่วมก่อตั้งกองทุนเฮดจ์ฟันด์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างบริดจ์วอเตอร์ และนักเศรษฐศาสตร์มหภาคชื่อดัง ได้เขียนบทความยาว โดยก้าวข้ามเสียงอึกทึกของการต่อสู้ระหว่างพรรคการเมือง มาวิเคราะห์ทิศทางเชิงลึกของเศรษฐกิจสหรัฐฯ ผ่านโมเดลประวัติศาสตร์วงจรใหญ่ (Big Cycle) อันเป็นเอกลักษณ์ของเขา

ดาลิโอชี้ให้เห็นอย่างลึกซึ้งว่า ผลการเลือกตั้งเพียงแค่เปลี่ยนตัวบุคคลที่รับผิดชอบจัดการปัญหา แต่ไม่สามารถเปลี่ยนกฎเกณฑ์เชิงวัตถุวิสัยที่สหรัฐฯ เผชิญอยู่ได้ ไม่ว่าจะเป็นหนี้สินมหาศาล ความเหลื่อมล้ำทางความมั่งคั่ง การแข่งขันระหว่างมหาอำนาจ ตลอดจนความท้าทายด้านสภาพภูมิอากาศและเทคโนโลยี เมื่อเผชิญกับงบประมาณชั่วคราวที่จะหมดอายุในเดือนธันวาคม และเพดานหนี้ของรัฐบาลกลางที่ใกล้ถึงในฤดูใบไม้ผลิปี 2027 การเผชิญหน้าแบบสุดขั้วระหว่างสองพรรคไม่เพียงยากที่จะปิดช่องว่างการขาดดุล แต่ยังอาจสั่นคลอนรากฐานความน่าเชื่อถือของพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐฯ ในฐานะหลักประกันหลักของโลก

หลายคนถามความเห็นของผมเกี่ยวกับผลการเลือกตั้งกลางเทอมของสหรัฐฯ ผมจึงตัดสินใจแบ่งปันความคิดของผมเป็นลายลักษณ์อักษร เนื่องจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งต่างๆ ในรัฐบาลมีมากเกินกว่าจะครอบคลุมได้ทั้งหมดในบทความสั้นนี้ ผมจะมุ่งเน้นเฉพาะส่วนที่สำคัญที่สุดเท่านั้น

ข้อสรุปโดยรวมของผมคือ การเปลี่ยนแปลงทางการเมืองเหล่านี้จะไม่เปลี่ยนสภาพแวดล้อมเชิงวัตถุวิสัยที่ตัวแทนรัฐบาลของเราต้องเผชิญ ปัญหาของเราจะไม่หายไปเอง และสิ่งที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดคือ ตัวแทนจะจัดการปัญหาเหล่านี้ด้วยความร่วมมือแบบสองพรรคที่มีประสิทธิภาพ หรือด้วยการเผชิญหน้าที่ไร้ประสิทธิภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เราจะยังคงเผชิญกับปัญหาหนี้สินแบบเดิม ปัญหาช่องว่างด้านความมั่งคั่งและค่านิยมแบบเดิม ปัญหาภูมิรัฐศาสตร์ระหว่างประเทศแบบเดิม ปัญหาสภาพภูมิอากาศแบบเดิม และปัญหาทางเทคโนโลยีแบบเดิม และผลการเลือกตั้งจะไม่เปลี่ยนพลวัตที่การต่อสู้แย่งชิงความมั่งคั่งและอำนาจมักดำเนินไป การเลือกตั้งกลางเทอมเพียงแค่เปลี่ยนว่าใครจะเป็นผู้จัดการปัญหาเหล่านี้ และจัดการอย่างไร

คำถามที่สำคัญที่สุดคือ การต่อสู้และความไร้ประสิทธิภาพจะเพิ่มขึ้นหรือลดลง ผมคิดว่ามีแนวโน้มที่จะเกิดการต่อสู้มากขึ้นและความไร้ประสิทธิภาพที่รุนแรงขึ้น

เราจะได้เห็นในไม่ช้าว่าการตัดสินของผมถูกหรือผิด โดยเริ่มจากทิศทางของช่วงเป็ดง่อย (lame duck session) และพัฒนาการหลังจากนั้น ซึ่งจะส่งผลต่อหลายประเด็น ตัวอย่างเช่น เราจะได้เห็นว่าตัวแทนรัฐบาลที่ได้รับเลือกจะจัดการเรื่องเงินอย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง รัฐบาลใช้จ่ายเงินและเก็บภาษีอย่างไร

ประเด็นนี้จะกลับมาปรากฏอีกครั้งในวันที่ 11 ธันวาคม เมื่องบประมาณชั่วคราวของประธานาธิบดีทรัมป์หมดอายุ จากนั้นจะปรากฏอีกครั้งในเดือนมีนาคม 2027 เมื่อคาดว่าหนี้ของรัฐบาลกลางจะแตะเพดาน และอีกครั้งในฤดูใบไม้ร่วงปี 2027 เมื่อคาดว่ากระทรวงการคลังจะหมดทางเลือกในการระดมทุน

การต่อสู้รอบประเด็นงบประมาณเหล่านี้น่าจะดุเดือด และการต่อสู้กับความไม่แน่นอนน่าจะผลักดันอัตราผลตอบแทนตั๋วเงินคลังระยะสั้นและอัตราผลตอบแทนระยะสั้นที่คล้ายคลึงกันให้สูงขึ้น เนื่องจากนักลงทุนต้องการหลีกเลี่ยงความไม่แน่นอนในการชำระเงิน ในทำนองเดียวกัน มีแนวโน้มว่าความกังวลเกี่ยวกับความเสี่ยงด้านสภาพคล่องและเครดิตจะทวีความรุนแรงขึ้น ซึ่งจะบั่นทอนความเชื่อมั่นต่อพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐฯ ในฐานะหลักประกันที่ปลอดภัยที่สุดของโลก ในทำนองเดียวกัน การที่เอลิซาเบธ วอร์เรน (Elizabeth Warren) ขึ้นเป็นประธานคณะกรรมการการธนาคารของวุฒิสภา มีแนวโน้มที่จะก่อให้เกิดการต่อสู้และการเปลี่ยนแปลงที่จะส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจและตลาด

นี่เป็นเพียงตัวอย่างบางส่วนของความปั่นป่วนมากมายที่กำลังจะเกิดขึ้น

การเปลี่ยนแปลงจากการเลือกตั้งยังจะทำให้สหรัฐฯ ต้องเผชิญกับประธานาธิบดีที่ถูกโจมตีอย่างหนัก อยู่ในสถานะเป็ดง่อย ถูกโจมตีในสงครามกลางเมืองบางรูปแบบ (น่าจะเป็นแบบสันติ) เผชิญกับประชาชนและฝ่ายค้านที่มีแนวคิดโดดเดี่ยว (isolationist) ขณะเดียวกันก็เผชิญกับปัญหาหนี้สินและเงินตราที่รุนแรง สิ่งนี้จะทำให้ตัวเขาและสหรัฐฯ อ่อนแอลงในเวทีระหว่างประเทศ และมีแนวโน้มนำไปสู่การถอยร่นของสหรัฐฯ และการถอยร่นของสหรัฐฯ จะเพิ่มอิทธิพลของประเทศที่แข็งแกร่งที่สุดในแต่ละภูมิภาค (เช่น จีนในเอเชีย)

สำหรับสิ่งที่จำเป็น ผมยังคงเชื่อว่า ตามหลักการแล้ว สำหรับสหรัฐฯ และประเทศประชาธิปไตยอื่นๆ ที่มีหนี้สินล้นพ้นตัว แตกแยกทางการคลัง สังคม และการเมือง และติดอยู่ในปัญหาเดียวกัน (เช่น ฝรั่งเศส ประเทศในยุโรปอื่นๆ และสหราชอาณาจักร) ทางออกเดียวที่เป็นไปได้คือ ให้สายกลางที่ฉลาดและมุ่งมั่นจากทั้งฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาร่วมมือกัน ต่อสู้กับพวกหัวรุนแรง และจัดการกับปัญหาที่ยากลำบากเหล่านี้อย่างเหมาะสม ซึ่งต้องให้พวกเขาบรรลุฉันทามติ และผลักดันรัฐบาลและประชาชนให้ทำสิ่งที่ยากลำบากแต่จะทำให้ประเทศกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง ผมยังคงคิดว่าโอกาสที่สิ่งนี้จะเกิดขึ้นมีน้อยมาก

ในแง่การเมือง เราเคยเห็นพลวัตการเมืองภายในเช่นนี้ตลอดประวัติศาสตร์ เพราะมีความแตกแยกทางการเมืองอยู่เสมอ และมีจุดยืนทางการเมืองอย่างน้อยสี่แบบในการจัดการกับความแตกแยกเหล่านี้ สเปกตรัมต่อเนื่องจากซ้ายไปขวาประกอบด้วย 1) ซ้ายจัด 2) ซ้ายสายกลาง 3) ขวาสายกลาง 4) ขวาจัด เมื่อสถานการณ์เลวร้ายลง กลุ่มเหล่านี้ก็ยิ่งแบ่งขั้วมากขึ้น ฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาต่อสู้กันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง (ซ้ายหรือขวา) ชนะ เมื่อถึงตอนนั้น สายกลางและหัวรุนแรงภายในฝ่ายที่ชนะก็จะต่อสู้กันเองเพื่อแย่งชิงอำนาจควบคุม การต่อสู้เช่นนี้ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และตรรกะก็เรียบง่าย: เมื่อช่องว่างด้านความมั่งคั่งและค่านิยมกว้างขึ้น ความแตกแยกที่ประนีประนอมไม่ได้ก็จะยิ่งใหญ่ขึ้น ตอนนี้เรากำลังเห็นการต่อสู้เช่นนี้เกิดขึ้นพร้อมกันทั้งภายในพรรครีพับลิกันและพรรคเดโมแครต ผมคาดว่าจะมีการต่อสู้ภายในพรรคและระหว่างพรรคมากขึ้นอย่างมาก

ในมุมมองของผม พลวัตทางการเมืองเช่นนี้มาจากวิธีการทำงานของธรรมชาติมนุษย์ มันเกิดขึ้นทุกที่ในประวัติศาสตร์ และตอนนี้เกิดขึ้นในเกือบทุกประเทศ เพียงแต่มีความแตกต่างเล็กน้อย ตัวอย่างเช่น ในจีน เนื่องจากวัฒนธรรม (ส่วนใหญ่เป็นวัฒนธรรมขงจื๊อ) ทำให้เกิดโครงสร้างลำดับชั้น จึงมีระเบียบลำดับชั้นที่เข้มแข็งอยู่เสมอ อย่างไรก็ตาม ระดับของลำดับชั้นนี้จะแกว่งไปมาระหว่างการจัดลำดับขั้นสุดขั้วกับการเปิดกว้างให้ถกเถียงมากขึ้น ในสหรัฐฯ ขณะนี้ พวกหัวรุนแรงในทั้งสองพรรคต่างเรียกร้องอำนาจควบคุม ดังนั้นจึงเกิดการต่อสู้ที่เกือบจะรุนแรงระหว่างสองพรรค และการต่อสู้ครั้งนี้กำลังพัฒนาไปสู่การต่อสู้ภายในพรรคของแต่ละฝ่าย ในหลายประเทศ สถานการณ์เช่นนี้จะนำไปสู่การเกิดพรรคการเมืองมากกว่าสองพรรค อย่างไรก็ตาม เนื่องจากทรัพยากรของสองพรรคที่มีอยู่มากกว่าพรรคใหม่ใดๆ ที่อาจเกิดขึ้น การแตกออกเป็นพรรคเพิ่มเติมจึงถูกมองว่าไม่เป็นไปได้ในทางปฏิบัติ

เกี่ยวกับประเด็นที่สองพรรคกำลังต่อสู้กัน ผมพูดเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่านานเกินไปแล้ว ดังนั้นผมจะถือว่าคุณเข้าใจความคิดของผมแล้ว: พลังใหญ่ห้าประการ (Five Big Forces) ที่มักปรากฏในวงจรใหญ่ (Big Cycle) วิวัฒนาการอย่างไรในรอบนี้ และตอนนี้เราอยู่ที่ตำแหน่งใดของวงจรใหญ่ ด้วยเหตุนี้ ผมจะไม่ขยายความอีก

นอกจากนี้ ผมเชื่อว่าคุณรู้ว่าอะไรดีต่อสุขภาพและอะไรไม่ดี เพราะมันเป็นพื้นฐานและชัดเจน ดังนั้นผมจะถือว่าคุณสามารถตัดสินได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ดีหรือไม่ดี ผมยังเชื่อว่าคุณสามารถเข้าใจได้ว่าต้องทำอย่างไรเพื่อให้สหรัฐฯ กลับมาแข็งแกร่งทางการคลังอีกครั้ง เพราะมันไม่ซับซ้อน และเป็นเช่นนั้นมาตลอด

ตัวอย่างเช่น กฎธรรมชาติทางการเงินเกี่ยวกับการกู้ยืมนั้นเหมือนกันสำหรับรัฐบาลและบุคคล (เช่น คุณไม่สามารถใช้จ่ายเกินรายได้อย่างต่อเนื่องโดยไม่มีผลตามมา) เพียงแต่รัฐบาลสามารถพิมพ์เงินเพื่อให้ชำระหนี้ได้ง่ายขึ้น ซึ่งจะทำให้หนี้ลดค่าลง ความจริงเหล่านี้ชัดเจนมาเป็นเวลาหลายพันปี ดังนั้น เราควรตระหนักว่าสหรัฐฯ อยู่ที่จุดใด และเข้าใจว่าผู้ที่อยู่ในรัฐบาลต้องทำสิ่งที่เจ็บปวดแต่ดีต่อสุขภาพ เพื่อให้สหรัฐฯ กลับมาแข็งแกร่งทั้งในด้านผลิตภาพและการคลัง ซึ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ และสิ่งนี้ดูไม่น่าจะเกิดขึ้น เพราะผู้ลงคะแนนเสียงไม่ต้องการทำสิ่งที่ยากลำบากที่จำเป็นในการจัดระเบียบการคลังของประเทศ เช่น พวกเขาไม่ต้องการขึ้นภาษีและ/หรือลดสวัสดิการ และไม่สามารถตกลงกันได้ว่าจะจัดการหนี้อย่างไร ปัญหานี้กำลังจะถึงจุดแตกหักในไม่ช้า

ในฐานะคนที่เชื่อว่าทางออกเดียวที่ประสบความสำเร็จคือการให้สายกลางที่ฉลาดจากทั้งสองฝ่ายร่วมมือกันอย่างดี ผมคิดว่าประเด็นต่อไปนี้ทั้งน่าสังเกตและสำคัญมาก: สมาชิกพรรคเดโมแครตส่วนใหญ่ที่ได้รับเลือกในรัฐสมรภูมิ (swing states) ดูแทบไม่ต่างจากสมาชิกพรรครีพับลิกันสายกลางเลย ดังนั้น การเรียกพวกเขาว่า "เดโมแครต" และอธิบายความแตกแยกว่าเป็นการต่อสู้ระหว่างเดโมแครตกับรีพับลิกันจึงเป็นการทำให้ง่ายเกินไป

สมาชิกพรรคเดโมแครตส่วนใหญ่ที่ได้รับเลือกใน "รัฐแดง" เดิม ดูไม่เหมือนกับเดโมแครตซ้ายจัด (เช่น นักสังคมนิยมประชาธิปไตยแห่งอเมริกา, Democratic Socialists of America) เลย แม้ว่าพวกเขาจะใช้ชื่อเดโมแครตเหมือนกันก็ตาม ยังน่าสังเกตอีกว่าบรรทัดฐานประชาธิปไตยในการลงคะแนนและยอมรับผลการเลือกตั้งได้รับการปฏิบัติตามทั่วประเทศ แม้ว่านี่จะเป็นชัยชนะครั้งใหญ่ของประชาธิปไตย แต่คำถามที่ใหญ่กว่าว่าประชาธิปไตยจะทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพหรือไม่ยังคงอยู่

ในปี 2021 หนังสือของผมชื่อ "หลักการ: การรับมือกับระเบียบโลกที่เปลี่ยนแปลง" (Principles for Dealing with the Changing World Order) ได้รับการตีพิมพ์ หนังสือเล่มนี้ทำนายสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่นั้นมาโดยอธิบายวงจรใหญ่และความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลที่ขับเคลื่อนมันผ่านหกขั้นตอน ในหนังสือ ผมได้อธิบายช่วงปลายของวงจรใหญ่ และให้ความสนใจเป็นพิเศษกับขั้นตอนที่ห้าและหกของวงจรภายในประเทศที่แกว่งไปมาระหว่างระเบียบและความไร้ระเบียบ เนื้อหาส่วนนี้อยู่ในหน้า 167 ถึง 191 ของหนังสือ หรือสามารถพบได้ในบทความที่ผมแชร์เมื่อปีที่แล้ว

ดังที่วินสตัน เชอร์ชิลล์ (Winston Churchill) กล่าวไว้ในปี 1948 ว่า "ผู้ที่ไม่เรียนรู้จากประวัติศาสตร์ย่อมถูกกำหนดให้ทำซ้ำประวัติศาสตร์"

เนื่องจากผมเขียนยาวเกินไปแล้ว ผมจึงตัดสินใจรออีกสองสามวันก่อนจะพูดถึงสิ่งที่ผมคิดว่าพรรคเดโมแครต พรรครีพับลิกัน หรือความร่วมมือระหว่างสองพรรค จำเป็นต้องส่งมอบเพื่อชนะในอนาคต หากพวกเขาสามารถให้ความสำคัญกับสิ่งที่สำคัญที่สุดนี้เป็นอันดับแรก ยอมรับว่าพวกเขาต้องการมัน เข้าใจว่าอะไรทำให้เกิดมัน แล้วมุ่งมั่นที่จะส่งมอบมัน ทุกอย่างจะดีขึ้นมาก ผมจะอธิบายเรื่องนี้ในบทความสั้นฉบับต่อไป